تتبّع كنند ، علم جزمى پيدا مىكنند كه قرآن به تواتر در حد بالا و به نقل هزاران نفر از صحابه ثابت شده است و مىيابند كه قرآن ، مجموعه مدوّنى در عهد رسول اللَّه صلى الله عليه و آله بوده است . « 1 » 10 - شيخ جعفر كاشف الغطاء كه از فقهاى كم‌نظير شيعه است در كتاب گرانسنگ كشف الغطاء مىفرمايد : به اتفاق مسلمانان و به ضرورت دين و مذهب چيزى بر قرآن اضافه نشده است و به صراحت خود قرآن و اجماع علما در تمام زمانها چيزى از آن كم نشده است و اعتبارى بر قول عده نادرى كه با اين نظريه مخالفت نموده‌اند نيست . « 2 » اينها نمونه‌اى از آراء و نظريات بزرگان اماميه ، اعم از اصولى و اخبارى است ، و از مجموعه اين كلمات استفاده مىشود كه قول به تحريف قرآن از اباطيلى است كه بطلان آنها در حد ضرورت و بداهت است و چنانچه عده قليلى برخى از روايات ضعيف را در كتاب خود آورده‌اند يا تمايلى بر طبق آن نشان داده‌اند ، هيچ قابل اعتناء در نزد اماميه نيست . لذا چگونه مىتوان قول به تحريف را به علماء اماميه نسبت داد ؟ آيا اين نسبت از افتراءات واضح كه حرمت آن مسلم است ، نيست ؟ چگونه مىتوان بر گروهىكه قوام اعتقادى و بقاء افكار خويش را مبتنى بر قرآن عزيز مىدانند ، اسناد تحريف داد ؟

--> ( 1 ) . اظهار الحق ، ج 2 ، ص 129 . ( 2 ) . كشف الغطاء ، ص 299 .